Langt mellom sjøauren, men større var han

Sjølv med ekstramannskap frå Sogn og fjordane var sjøauren vanskeleg å lirke opp frå Lysefjorden i år. Men den som venta på noko godt, venta ikkje forgjeves!

Viss nokon lurte på kor vi var. (Alle foto: Erlend A. Lorentzen)

Kvar vår samlar gjengen bak Ørretbloggen seg ved Lysefjorden for å fiske sjøaure. (Sjå filmar frå tidlegare år på filmsida vår.) To ting var ikkje som dei pleier: Bedriftshytta ”vår” var ikkje ledig, så vi måtte ta inn på Airbnb og Idar, den einaste sjøaurefiskaren i laksedominerte Sunnfjord, heiv seg med til Rogaland.

Airbnb-en var ikkje dum. Det stod ikkje på Internett, men han hadde faktisk sjøaure to meter utanfor døra, under ei brygge. Denne ruggen fekk fart på stongrigginga. Eg fekk sving på sakene og var først til å kaste.

Smatta berre på halen

Auren såg ut til å vere godt over kiloen. Gong på gong var han etter, men nøydde seg med å smatte litt på stjerten til Vepsen. Etter mykje frustrasjon og kløing i hovudet, valde både eg og auren å skilje veg.

Etter nokre timar med nabolagsfiske, var det blitt mørkt. Vi bestemte oss for å gå heim til bryggeauren og freiste med ei lita UV-reke. Og denne gongen nøydde han seg ikkje med smatting! Det resulterte i denne blair-witch-filmen:

Dermed var forventningane sett!

I løpet av neste dag, fredagen, kom også dei siste i gjengen dinglande etter jobb. Fisken dingla mindre. Mange kast på mange forskjellige lureplassar rundt den eine og andre fjorden gav berre eit par pinnar fordelt gjennom dagen.

Igjen var det avslappa fisking heimenært som gav forløysing: Eit uventa hogg og lange utras. Etter mykje baksing fekk Richard sikra denne ekte Lysefjord-auren i eit godt lag-øyeblikk!

Skotsk malt sette éin mann på land

Laurdagen blei beinhard. Den lurne fiskaren Richard brukte no mykje tid på å ligge i graset etter ein solid seiersdose Single malt kvelden før. Men det var nesten ikkje livsteikn frå auren heller, endå med fem resterande mann i sving.

Eit par fine mista vi. Idar, som hadde kome langveges frå, begynte å kjenne på angsten. ”Kva om eg har reist frå Sogn og fjordane til Rogaland for å blanke?” Han byta strategi og sette på den fluga han hadde minst trua på: Ein fluo-oransje Klympen. Han lista seg uti bak urørte tangklasar under episke Helleren, og la ned eit forsiktig kast. Motstand i stanga fekk skuldrene snart på plass.

Kunne dra heim med heva hovud

Så langt var det færre fisk enn vi har fått tidlegare år, men snittstorleiken var til gjengjeld større.

Idar la seg tilfreds. Han hadde blitt kjent med eit nytt område og kunne reise heim til Sogn og fjordane utan skam. Kanskje var det den gode natta med søvn og påfølgande sjelefred som let han plukke med denne vakre auren rett før heimreise:

Fleire bilde:

Brunauresesongen er i gang

På laurdag kom sola fram og tinte den frosne marka. Eg gjekk elvelangs på leit etter auren og fann han.

Eg er han som går med vadebukser gjennom Bergen sentrum ein laurdags formiddag, for så å sitte på bussen i vadebukser. Då har eg rett nok dratt dei ned til anklane, sånn at beina får puste under den timelange bussturen. (Ja, eg har bukse under.) Slik er livet til ein kollektivtransportsfiskar.

Då eg kom fram til bekken, låg han framleis i skuggen. Frosten hang over dalen, og det knaste der eg gjekk. Her kan neppe vere liv, tenkte eg. Halvannan time med bekke- og urskogstrasking seinare, begynte sola å kike fram gjennom trea. Eg sneik meg fram til ein kulp mellom to falne grantre. Det var ikkje plass til å svinge stonga. Eg tok nymfa i handa og kasta det eg var kar for. Eg let ho synke med straumen, og fekk respons! Lite slår kjensla av å sjå snurten av brunauren etter vinteren! Men snurten var det eg såg. Han datt av, og kulpen var daud.

Eg traska vidare, og kom til ein fin nymfekulp. Er det ikkje fisk her, kan eg berre gå heim, tenkte eg.

Eg heiv på ein squirmy wormy og let han drive med straumen. Fortaumen er to stonglengder tynn fluorokarbon med ein nappindikator ca. midtvegs. Nappindikatoren er sen med sterk orange/gul farge, ein såkalla ”sighter”. Denne viser deg kor og korleis nymfa driv med straumen. Stoppar han, kan du sette tilslag.

Før eg fekk tid til å finne indikatoren med auga, kjende eg at eg hadde fisk på. Ein liten aure kom opp, og var årets første i handa. Herleg!

Eg bytta til ein tungsten surveyor i storleik 16, eit utmerka val. På kort tid følgde rundt fem brunaure til av same storleik. Eg mista den ”største”, som kanskje var 200 gram, altså over dobbelt så stor som resten. Og med det var det slutt.

Ikkje store karane, men kjekt med liv i bekken! Verre med bussturen heim.

Tungsten surveyor storleik 16 og 14

Bindebeskriving: Foam-stankelbein

Stankelbein kan trigge fisk som aldri hadde tenkt å vake. Bind deg eit på ti minutt! Du treng:

  • klekkarkrok – Her brukar vi mothaukelause Akita AK 549 frå taimen.com i størrelse 16. Denne er tynngodsa og veg nesten ingenting. (Problemet med kjøpestankelbein er ofte at kroken er for tjukk og tung.)
  • bindetråd i passande farge
  • foamsylinder – Denne er 2,2 millimeter, også frå taimen.com.
  • viss foamen din er kvit: brunlig tusj
  • cdc (eller éin eller annan dubbing)
  • fasanhale (eller gummi)

Fortsett å lese «Bindebeskriving: Foam-stankelbein»

Laksefiskande aurefiskar fekk heilt feil fisk

I år har eg slitt med ei identitetskrise. Då midten av juni kom, hadde eg kraftig elvefiskeabstinens. Eg heiv meg over eit dagskort i Bjerkreimselva. Vassføringa var dårleg, og det var lite synleg laks i elva. Når eg etter kvart hadde vore fleire turar utan resultat, kjende eg meg fanga. For å rettferdiggjere den høge døgnprisen MÅTTE eg få ein laks. Det førte til ytterligare to blanketurar, og 800 kroner mindre.

IMG_20160622_214023

Regnet forsvann

Med jobb og lite tid, var det plutseleg juli. Eg bestemde meg for å ta ein tur til den rimelegare Sokndalselva for å krysse ut årets laks. Etter nokre dagar med regn tenkte eg at vassføringa måtte vere riktig så bra. Men før turen lot seg gjennomføre, hadde eg eit par dagar med familiære forpliktingar. Då eg kom til Sokndal var vassføringa tilbake til det vanlege: Ikkje noko å skrive heim om. Heller ikkje der betalte fiskekortet seg.

”Aurebekken” min på Jæren opna med flaum. Då går laksen opp. Eg tenkte meg opprinneleg på ein auretur som skulle gi meg ro i sjela, men eg hadde laksestonga i bilen. Det skulle ikkje mange plaska til før eg fekk sølvfeber og rigga ho i hu og hast. Laksen beit ikkje og dagen var snart over.

Synet av laks sette blodet i kok

Nokre dagar seinare besøkte eg bekken igjen på lågare vassføring. Då plar det vere mogleg å lure fin aure, og det hadde eg planar om. For no måtte eg finne roa. Elva viste seg å vere steindaud. Berre å få sjå ein flott fisk i overflata, er nok til å halde meg gåande i timevis, men utan det minste teikn, er det lett å miste gnisten. På vegen heim stoppa eg innom ein nedre sone med meir vatn. Berre for å kikke ned frå brua. Der stod det sju store laksar som såg ut som dei åt nymfer som kom drivande. Blodet kokte. No hadde eg sjansen! Skjelvande kjøpte eg fiskekort på telefonen og rigga stonga, først med trufaste Frances, so med ei lita nymfe. Laksen dreit i, og forsvann. Dei stadige sidespranga til laksen tok energi. Eg fekk aldri roa. Skulle eg vere aurefiskar som brukte tida på å ikkje få laks?

Lot grovutstyret ligge

På søndag la eg frå meg alt grovt utstyr heime. Eg pakka glasfiberstonga, mi gule Redington Butter Stick på 7,6 fot og fylte termosen. No skulle eg oppnå zen.

Bekken hadde fin aurevassføring. Vêret var stille, insekta mange, men igjen gjekk timane utan fisk. Elva eg i fjor trudde eg hadde knekt koden for, viste seg å vere ei ekte kjerring. Ein aurefant på eit par hekto var etter kvart alt eg hadde å vise til.

(Saka fortset under bildet)IMG_20160717_125640

Nymfa drog opp to åndssvake auge

I eit djupt stilleparti som før har gitt meg fin sjøaure, bestemde eg meg for å gå djupare. Eg bytta til ei tyngre kulehovudnymfe i storleik 12 som eg lot slepe langs botnen. Under eit perfekt kast og eit perfekt flyt tenkte eg at om det ikkje skjer no, då skjer det aldri. Mens eg tenkte tanken spente stonga seg opp. AAH, FORLØYSING! Smørstonga fekk full bøy, fisken måtte ha storleik. Men litt for snart gav han opp, og eg kunne røske han til overflata. Det var då skuldrane knytta seg. To store auge kikte åndssvakt på meg. Det var auga til ei flyndre.

(Saka fortset under bildet)IMG_20160717_141809

I elvestrekket kilometervis frå havet og med ein innsjø på vegen, fekk eg altså ei dum nymfespisande dassflyndre. Skrubb kan gå opp i elver, men så langt hadde eg aldri trudd.

Det var historia om korleis aurefiskaren som brukar si vesle fisketid på mislykka laksefiske, greidde å gjere identitetskrisa komplett. Det skal mykje til for å redde sesongen.IMG_20160717_141733 (1)