Brunauresesongen er i gang

På laurdag kom sola fram og tinte den frosne marka. Eg gjekk elvelangs på leit etter auren og fann han.

Eg er han som går med vadebukser gjennom Bergen sentrum ein laurdags formiddag, for så å sitte på bussen i vadebukser. Då har eg rett nok dratt dei ned til anklane, sånn at beina får puste under den timelange bussturen. (Ja, eg har bukse under.) Slik er livet til ein kollektivtransportsfiskar.

Då eg kom fram til bekken, låg han framleis i skuggen. Frosten hang over dalen, og det knaste der eg gjekk. Her kan neppe vere liv, tenkte eg. Halvannan time med bekke- og urskogstrasking seinare, begynte sola å kike fram gjennom trea. Eg sneik meg fram til ein kulp mellom to falne grantre. Det var ikkje plass til å svinge stonga. Eg tok nymfa i handa og kasta det eg var kar for. Eg let ho synke med straumen, og fekk respons! Lite slår kjensla av å sjå snurten av brunauren etter vinteren! Men snurten var det eg såg. Han datt av, og kulpen var daud.

Eg traska vidare, og kom til ein fin nymfekulp. Er det ikkje fisk her, kan eg berre gå heim, tenkte eg.

Eg heiv på ein squirmy wormy og let han drive med straumen. Fortaumen er to stonglengder tynn fluorokarbon med ein nappindikator ca. midtvegs. Nappindikatoren er sen med sterk orange/gul farge, ein såkalla ”sighter”. Denne viser deg kor og korleis nymfa driv med straumen. Stoppar han, kan du sette tilslag.

Før eg fekk tid til å finne indikatoren med auga, kjende eg at eg hadde fisk på. Ein liten aure kom opp, og var årets første i handa. Herleg!

Eg bytta til ein tungsten surveyor i storleik 16, eit utmerka val. På kort tid følgde rundt fem brunaure til av same storleik. Eg mista den ”største”, som kanskje var 200 gram, altså over dobbelt så stor som resten. Og med det var det slutt.

Ikkje store karane, men kjekt med liv i bekken! Verre med bussturen heim.

Tungsten surveyor storleik 16 og 14

Bindebeskriving: Foam-stankelbein

Stankelbein kan trigge fisk som aldri hadde tenkt å vake. Bind deg eit på ti minutt! Du treng:

  • klekkarkrok – Her brukar vi mothaukelause Akita AK 549 frå taimen.com i størrelse 16. Denne er tynngodsa og veg nesten ingenting. (Problemet med kjøpestankelbein er ofte at kroken er for tjukk og tung.)
  • bindetråd i passande farge
  • foamsylinder – Denne er 2,2 millimeter, også frå taimen.com.
  • viss foamen din er kvit: brunlig tusj
  • cdc (eller éin eller annan dubbing)
  • fasanhale (eller gummi)

Fortsett å lese «Bindebeskriving: Foam-stankelbein»

Laksefiskande aurefiskar fekk heilt feil fisk

I år har eg slitt med ei identitetskrise. Då midten av juni kom, hadde eg kraftig elvefiskeabstinens. Eg heiv meg over eit dagskort i Bjerkreimselva. Vassføringa var dårleg, og det var lite synleg laks i elva. Når eg etter kvart hadde vore fleire turar utan resultat, kjende eg meg fanga. For å rettferdiggjere den høge døgnprisen MÅTTE eg få ein laks. Det førte til ytterligare to blanketurar, og 800 kroner mindre.

IMG_20160622_214023

Regnet forsvann

Med jobb og lite tid, var det plutseleg juli. Eg bestemde meg for å ta ein tur til den rimelegare Sokndalselva for å krysse ut årets laks. Etter nokre dagar med regn tenkte eg at vassføringa måtte vere riktig så bra. Men før turen lot seg gjennomføre, hadde eg eit par dagar med familiære forpliktingar. Då eg kom til Sokndal var vassføringa tilbake til det vanlege: Ikkje noko å skrive heim om. Heller ikkje der betalte fiskekortet seg.

”Aurebekken” min på Jæren opna med flaum. Då går laksen opp. Eg tenkte meg opprinneleg på ein auretur som skulle gi meg ro i sjela, men eg hadde laksestonga i bilen. Det skulle ikkje mange plaska til før eg fekk sølvfeber og rigga ho i hu og hast. Laksen beit ikkje og dagen var snart over.

Synet av laks sette blodet i kok

Nokre dagar seinare besøkte eg bekken igjen på lågare vassføring. Då plar det vere mogleg å lure fin aure, og det hadde eg planar om. For no måtte eg finne roa. Elva viste seg å vere steindaud. Berre å få sjå ein flott fisk i overflata, er nok til å halde meg gåande i timevis, men utan det minste teikn, er det lett å miste gnisten. På vegen heim stoppa eg innom ein nedre sone med meir vatn. Berre for å kikke ned frå brua. Der stod det sju store laksar som såg ut som dei åt nymfer som kom drivande. Blodet kokte. No hadde eg sjansen! Skjelvande kjøpte eg fiskekort på telefonen og rigga stonga, først med trufaste Frances, so med ei lita nymfe. Laksen dreit i, og forsvann. Dei stadige sidespranga til laksen tok energi. Eg fekk aldri roa. Skulle eg vere aurefiskar som brukte tida på å ikkje få laks?

Lot grovutstyret ligge

På søndag la eg frå meg alt grovt utstyr heime. Eg pakka glasfiberstonga, mi gule Redington Butter Stick på 7,6 fot og fylte termosen. No skulle eg oppnå zen.

Bekken hadde fin aurevassføring. Vêret var stille, insekta mange, men igjen gjekk timane utan fisk. Elva eg i fjor trudde eg hadde knekt koden for, viste seg å vere ei ekte kjerring. Ein aurefant på eit par hekto var etter kvart alt eg hadde å vise til.

(Saka fortset under bildet)IMG_20160717_125640

Nymfa drog opp to åndssvake auge

I eit djupt stilleparti som før har gitt meg fin sjøaure, bestemde eg meg for å gå djupare. Eg bytta til ei tyngre kulehovudnymfe i storleik 12 som eg lot slepe langs botnen. Under eit perfekt kast og eit perfekt flyt tenkte eg at om det ikkje skjer no, då skjer det aldri. Mens eg tenkte tanken spente stonga seg opp. AAH, FORLØYSING! Smørstonga fekk full bøy, fisken måtte ha storleik. Men litt for snart gav han opp, og eg kunne røske han til overflata. Det var då skuldrane knytta seg. To store auge kikte åndssvakt på meg. Det var auga til ei flyndre.

(Saka fortset under bildet)IMG_20160717_141809

I elvestrekket kilometervis frå havet og med ein innsjø på vegen, fekk eg altså ei dum nymfespisande dassflyndre. Skrubb kan gå opp i elver, men så langt hadde eg aldri trudd.

Det var historia om korleis aurefiskaren som brukar si vesle fisketid på mislykka laksefiske, greidde å gjere identitetskrisa komplett. Det skal mykje til for å redde sesongen.IMG_20160717_141733 (1)

 

Test av Arctic Silver Micro-Diameter intermediate #7

Ikkje unboxing, men boxing. (Tvinnarane er uoriginale.)
Ikkje unboxing, men boxing. (Tvinnarane er uoriginale.)

Spoiler: Ikkje det heilt store
Info: Eg er ein middels kastar. Snøret blei para med ein Sage One 9 fot #7.

Dei nye Micro-Diameter snøra til Arctic Silver har hausta mange lovord. Mitt Guideline Coastal er frå 2011, noko eg brukte som påskot til å bla opp 111 amerikanske dollar, eller 905 kroner i skrivande stund, for eit mikrodiametersnøre i #7 intermediate.

Det som er hovudsalspunktet for ASI-snøra, er at dei skal ha ein «ekstremt låg diameter», som gir mindre luftmotstand, mindre støy på vatnet, meir plass på snella. På bloggen sin, skryt Arctic Silver av taperinga på snøra. Denne gir dei ingen opplysningar om, og på Fluefiskesiden sitt forum skriv ein brukar som tilsynelatande representerer ASI at dei heller ikkje ønsker å gå ut med detaljar om taperinga. Dette er særs merkeleg. Det blir vel som om klesbutikken ikkje vil la deg sjå kleda du skal kjøpe? Vel vel, lovorda fekk meg likevel til å kjøpe eit sånt snøre. Dessutan er det bra å støtte norske nyvinningar, tenkte eg.

IMG_3213

Før bruk
Snøret kom raskt i posten med ein melding frå ASI-sjefen sjølv, om at han anbefalte ein fortaum med tjukk butt. Hyggeleg nok. Då eg opna øskja var det noko som mangla. Spole. Snøret låg i ein kveil! Dette er ei dødsfelle for den urutinerte, som då risikerer å spole på snøret rett frå kveilen, sånn at det får tvinn. Eg har heldigvis mange tomme spolar liggande, og fekk satt det på ein, for korrekt påspoling. Skytelina var veldig tynn, men sjølve klumpen viste seg å faktisk vere tjukkare enn gode gamle Coastal. Skulle ikkje snøret vere mikrotynt? Ja ja, god plass på snella vitna vel om ein tynnare total.

I bruk
Så til sjøsettinga. Etter dei første kasta slo det meg at eg hadde å gjere med eit snøre som var lite tilgivande. Med Coastal på ein Sage One er eg vand med å denge på ganske tankelaust, men no måtte det betre timing til. Det kan vere bra for treninga, men også plagsamt om det går ut over fiskinga. Eg gav det ein sjanse, og taperinga vaks litt på meg. Ein del kast blei øydelagde, men når ein verkeleg treff, går snøret langt. Nokre gonger opplevde eg at snøret kollapsa litt som ein strikk. Kanskje var det noko i skytinga mi som ikkje satt heilt, og då kom heile snøret susande i ein rar krusedull. Det var merkelege greier. Elles merka eg at eg trong eitt luftkast meir før skyting enn med Coastal. Det kravde litt meir overheng, og då blir det meir hekting i buskas.

Boksen doblar som flugeboks. Gje meg heller ein spole.
Boksen doblar som flugeboks. Gje meg heller ein spole.

I sjøen
I vatnet gjekk snøret fint. Synkegraden kan samanliknast med Guideline Coastal Fast Intermediate. Litt same opplegg med at det er sjølve klumpen som søkk først, deretter spiss og skyteline.

Så langt eit heilt ok snøre som ville krevje litt tilvenning.

MEN SÅ KOM DEALBREAKEREN: Den syltynne skytelina fekk knutar under det som virka som annankvart kast. Dei er dessutan i tillegg vanskelegare å løyse enn på eit tjukkare snøre. (Til info brukte eg linekorg.)

Det gidd eg rett og slett ikkje bruke fiskedagen min på.

Min dom er: Ingen innovasjon å skrive heim om, steike dyrt, særs plagsamt. Eg spola tilbake eit velsmurt Guideline Coastal frå 2011.